Lagoa de Alcaián

Lagoa de Alcaián
Seavia - Coristanco

18 feb. 2013

ROSALÍA DE CASTRO (7)


E como soa un dos poemas máis emblemáticos de Rosalía de Castro en clave de jazz?

Ímolo comprobar nesta peza, pertencente ao álbum "Rosalía XXI", onde se musicalizan diversos textos de Rosalía de Castro coa colaboración de Abe Rábade, Guadi Galego e Anxo Angueira.

Quen nos pode explicar a temática do poema?




A XUSTIZA POLA MAN

Aqués que tén fama de honrados na vila,
Roubáronme tanta brancura que eu tiña;
Botáronme estrume nas galas dun día,
A roupa decote puñéronma en tiras.
Nin pedra deixaron, en donde eu vivira;
Sin lar, sin abrigo, morei nas curtiñas;
Ó raso cas lebres dormín nas campías;
Meus fillos..., ¡meus anxos!..., que tanto eu quería,
¡Morreron, morreron, ca fame que tiñan!
Quedei deshonrada, mucháronme a vida,
Fixéronme un leito de toxos e silvas;
I en tanto, os raposos de sangre maldita
Tranquilos nun leito de rosas dormían.

-Salvademe ¡ou, xueces!, berrei..., ¡tolería!
De min se mofaron, vendeume a xusticia.
- Bon Dios, axudaime, berrei, berrei inda...
Tan alto que estaba, bon Dios non me oíra.
Estonces cal loba doente ou ferida,
Dun salto con rabia pillei a fouciña,
Rondei paseniño...¡Ne-as herbas sentía!
I a lúa escondiase, y a fera dormía
Cos seus compañeiros en cama mullida.

Mireinos con calma, i as mans estendidas,
Dun golpe, ¡dun soio!, deixeinos sin vida.
I ó lado, contenta, senteime das vítimas,
Tranquila, esperando pola alba do día.

I estonces... ¡estonces!, cumpreuse a xustiza:
Eu, neles; i as leises, na man que os ferira.

1 comentario:

  1. Creo que a temática era a xustiza. Habia que tomar a xustiza pola nosa man.

    ResponderEliminar